سی و پنج سال از زندگی ام را در اهواز گذراندم، صدها عکس از گوشه گوشه اش گرفتم، همیشه از شوقم به بودن و رفتم به اهواز گفتم. اما مثل هر چیزی اهواز هم وقت هایی دارد که می شود دوست نداشت. مثل روزها و شبهای واقعا داغ تیر یا مرداد. چرا باید چیز عجیبی باشد وقتی چیزی را دوست داریم، نتوانیم راحت از بدی هایش هم بگوییم، چیزی که از روزهای خوبش کم نمی شود، مثل روزهای آخر آبان که با بی قراری منتظرم برسند و دوباره روی پل های اهواز ول بگردم.
شکوفه ها حسابی از زمستان کفری اند انگار
با عطر وحشی شان شلاق می زنند ناگاه
یکی می گفت دهان باز کرده اند به تعجب
تعجب از این عابران که قدم برمی دارند در خواب
یکی شان هم دست در نمی آورد از جیب
تا نوازش کند روی ماهِ شکوفه های کفری را
و آرام توی گوش گلبرگ ها زمزه کند این را
ما هم مثل شما می دانیم عمر بهار هیچ نیست
پیش آن درد شبهای زمستان، رفته در جیب رهگذران
برچسب: بهار,
نویسنده: یلدا موسویپور